मी आणि तू

मी आणि तू

मी ...सळसळती पारंबी अन् तू... ध्यानस्थ फकीर

मी... वाऱ्याला कवटाळणारे उन्मुक्त सृजन

तू... वैराग्याला कवटाळणारे विफल चिंतन

तुझा आत्मशोध वगैरे सुरू.. देहापल्याड जाणारा

माझा घुटमळ  वावर फक्त देहात मावणारा

क्षणभर काय टेकलास तू ह्या वडाच्या पारावर..

जीव गुंतून पडला तुझ्या तेजस्वी देहावर.

वाटले तुझी एक जटा होत लुप्त व्हावे... 

तुझ्या ह्या तेजपुंज अस्तित्वात विरून जावे.

पण लगेचच लक्षात आले... तुला कोणत्याच गुंत्यात गुंतायचं नव्हतं

कुणाच्याच सोबतीनं तुला चालायचंच नव्हतं

सर्वस्वाचा त्याग करून कोणता ईश्वर शोधत होतास कुणास ठाऊक??

कदाचित त्याचा नी माझा ईश्वर निराळा असावा.

त्याच वडाच्या पारावर.... फकीर मस्तकावरचे सारे केस अर्पण करून चालता झाला.

वाऱ्यावर उडणाऱ्या त्या जटांमध्ये पारंबी अजून गुंतून पडली आहे.

मी सृजनाची पारंबी ... मला मुक्त होता येत नाही.

तू विरागी फकीर ... तुला बांधता येत नाही.

यशश्री रहाळकर