स्त्री-मुक्तीच्या उंच टाचांच्या सँडल्स ती ,
उंबऱ्याबाहेरच काढून घरात येते.
तिला ठाऊक असतं, अनवाणी जायचं असतं
पितृसत्ताक देवतांच्या "घर" नावाच्या मंदिरात..
आदीम वर्चस्वाच्या अदृष्य काचा असतात
जागोजाग फरशीवर विखुरलेल्या...
कधी पाऊल रक्तबंबाळ होईल...खात्री नसते.
भक्तिभावाने लीन होत, घुमत राहते ती
संस्कृती रक्षणाचे जोखड मानेवर तोलून धरत...
कधी सन्मानाच्या चार काळ्या मण्यांसाठी,
कधी गर्भाशयाला मालकीचे लेबल जोडण्यासाठी,
अन् कधी नुसत्याच "घर" नावाच्या मंदिरातील प्रवेशासाठी.
तिला अनुभवांनी माहीत झालेलं असतं...
स्त्री मुक्त वगैरे होत असेल तर ती घराबाहेर..
संसार नावाच्या पवित्र होमात,
हे "असलं" अमंगळ निषिद्ध असतं.
"घर" नावाच्या पवित्र स्थानातून बाहेर पडणारी...
म्हणून आदराने पाहतात लोक तिच्याकडे...
"माणूस" म्हणून नाही पण किमान स्त्री म्हणून तरी....
मग ती बिनधास्तपणे उंच टाचांच्या सँडल्स ,
ताठ मानेने लोकांमध्ये मिरवत जाते.
सभांमध्ये निडरपणे भाषणे ठोकत जाते स्त्री मुक्तीवर...
घरात मात्र उपकारांच्या ओझ्याखाली दबून,
झुकून नतमस्तक होते ती...
घराबाहेर तरी तिला "त्या" उंच टाचांच्या सँडल्स
घालायची परवानगी दिल्याबद्दल...
✒️यशश्री रहाळकर
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा
आपल्या मौल्यवान प्रतिक्रियेसाठी मनापासून आभार ! वाचत रहा छानसे असेच काहीतरी... with kattayashashri तिचं कुंपण तिचं आकाश
धन्यवाद!